kavita

गुरु तेग़ बहादुर शहीदी दिवस पर कविता – Guru Teg Bahadur Ji Poem in Hindi, English & Punjabi

गुरु तेग बहादुर शहीदी दिवस 2018: गुरु तेग बहादुर सिख समुदाय के लोगों के नौवे गुरु थे | इन्होने धर्म की रक्षा के लिए अपने प्राण न्योछावर कर दिए थे | गुरु तेग बहादुर का जन्म 18 अप्रैल 1621 को अमृतसर में हुआ था | उनकी शहादत के लिए गुरु तेग बहादुर की पुण्यतिथि 24 नवंबर को शहीदी दिवस के तौर पर मनाया जाता है | इस्लाम कबूल न करने पर चांदनी चौक में मुग़ल बादशाह औरंगजेब ने उनका सिर कटवा दिया था | आज उसी जगह पर शीषगंज नाम से गुरुद्वारा बना हुआ है | उनके त्याग और बलिदान के लिए उन्हें “हिन्द दी चादर” भी कहा जाता है |  ये कविता खासकर कक्षा 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ,10, 11, 12 और कॉलेज के विद्यार्थियों के लिए दिए गए है|

Guru teg bahadur ji poem

आइये अब हम आपको Poetry About Guru Teg Bahadur Sahib Ji, Poems on Guru Teg Bahadur Ji, गुरु तेग़ बहादुर शहीदी दिवस पर भाषण, Bani/Poetry of Guru Teg Bahadur Ji in Punjabi, Guru Teg Bahadur Ji Pictures, Beautiful poem about Guru Tegh Bahadur Ji, Shabad Guru Teg Bahadur Ji Punjabi Kavita, Guru Tegh Bahadur’s Martyrdom Day Essay, Audio Poems on Guru Teg Bahadur, गुरु तेग बहादुर शहीदी दिवस कोट्स, Sweet peom on Shahidi of Guru Teg Bahadur Ji, गुरु तेग बहादुर शहीदी दिवस, Punjabi Poems On Guru Teg Bahadur Sahib, आदि की जानकारी किसी भी भाषा जैसे Hindi, हिंदी फॉण्ट, मराठी, गुजराती, Urdu, उर्दू, English, sanskrit, Tamil, Telugu, Marathi, Punjabi, Gujarati, Malayalam, Nepali, Kannada के Language व Font में साल 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017 का full collection जिसे आप अपने स्कूल व सोशल नेटवर्किंग साइट्स जैसे whatsapp, facebook (fb) व instagram पर share कर सकते हैं|

बातें करते हैं लोग यहाँ
जीते-मरते रहे लोग यहाँ
निज प्राण दिया परमारथ में
है धर्मवीर कोई और कहाँ

गुरुओं का मान रखा जिसने
इस हिन्द की शान रखी जिसने
निज मोह के छोह को त्याग दिया
स्वाभिमान का ज्ञान दिया जिसने

बालक के मुख पर तेज़ अपार
दुश्मन भी बैठे थे तैयार
पर गुरु-पिता की सीख थी संग
और तेज बड़ी उसकी तलवार

समय के साथ बढ़ा बालक
ली विद्या और बना पालक
सहृदय, प्रेम, त्याग, बलिदान
थे गुण उसमें ये विद्यमान

तब देश में था बड़ा अत्याचार
पापी ने मचाई थी हाहाकार
कहता था बदल लो ईमान अगर
जीने का मिलेगा तब अधिकार

Guru teg bahadur ji poem

इससे बढ़कर भी थे कई दुःख
थे लोग भी धर्म से बड़े विमुख
थी नशाखोरी, दुखी था समाज
गुरु-ज्ञान से राह दिखी सम्मुख

बढ़ने लगा हद से जो दुराचार
सृष्टि में निकट थी प्रलय साकार
चिंतित समाज पहुंचा गुरुधाम
मुख से निकला फिर त्राहि-माम

ज्ञानवान, व्यवहार कुशल
देख कष्ट जनों के वह थे विकल
बलिदान की ठानी उन ऋषि ने
देख अत्याचार हुए विह्वल

बालक उनका भी वीर ही था
देख धर्म दशा वो अधीर भी था
कहा, राष्ट्र को देखो पितृ मेरे
तब आँख में सबके नीर ही था.

विधर्मी को गढ़ में चुनौती दिया
दिया ‘शीश’ व धर्म की रक्षा किया
जगे लोग तभी, बने वीर सभी
बलिदान के अर्थ को साध लिया

हो रहा है धर्म का आज अनादर
आते हो याद फिर राष्ट्र को सादर
ले पुनर्जन्म आओ पुण्यात्मा
एक बार बनो फिर ‘हिन्द की चादर’

Poem on shri guru teg bahadur ji in punjabi

ਸ਼ਹੀਦੀ ਗੁਲਦਸਤਾ

ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਹਾਲ ਬੁਰਾ,
ਮੂੰਹ ਆਏ ਬਲਾਵਾਂ ਦੇ।
ਹਫ ਹਫ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਨੇ,
ਬਹਿ ਥੱਲੇ ਛਾਵਾਂ ਦੇ।
ਛਡ ਪੈਂਡਾ ਬੈਠ ਗਏ,
ਨੇ ਰਾਹੀ ਰਾਹਵਾਂ ਦੇ।
ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਰਿਝਦੇ ਨੇ,
ਪਾਣੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ।

ਰੁਖਾਂ ਦੇ ਹਰੇ ਹਰੇ,
ਪੱਤੇ ਕੁਮਲਾਏ ਨੇ।
ਪੱਤਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ,
ਪੰਛੀ ਘਬਰਾਏ ਨੇ।
ਇਸ ਡਾਢ੍ਹੀ ਗਰਮੀਂ ਨੇ,
ਜਾਨਾਂ ਤੜਫਾਈਆਂ ਨੇ।
ਖੰਭ ਢਿੱਲੇ ਕੀਤੇ ਨੇ,
ਜੀਭਾਂ ਲਮਕਾਈਆਂ ਨੇ।

ਬਰਫਾਨੀਂ ਟਿੱਲੇ ਵੀ,
ਗਰਮੀਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਨੇ।
ਸਾੜੇ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਨੇ।
ਢੱਲ ਪਾਣੀ ਹੋਂਦੇ ਨੇ।
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਬਹਿੰਦਾ ਨਹੀਂ,
ਆਪਾ ਕਲਪਾਂਦਾ ਏ।
ਦਿਲ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,
ਭੱਜਾ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਏ।

ਕਿਉਂ ਲਗਰਾਂ ਸੁੱਕਦੀਆਂ?
ਕਲੀਆਂ ਮੁਰਝਾਣ ਕਿਉਂ?
ਕਿਉਂ ਐਨੀ ਗਰਮੀ ਏਂ?
ਪੰਛੀ ਕੁਰਲਾਣ ਕਿਉਂ?
ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵੀ,
ਨੇਜ਼ੇ ਤੇ ਆਇਆ ਏ।
ਅਜ ਫਿਰ ‘ਤਬਰੇਜ਼’ ਹੁਰਾਂ,
ਜਾਦੂ ਦਿਖਲਾਇਆ ਏ।

ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਚੋਂ,
ਸਭ ਪਾਣੀਂ ਮੁੱਕ ਗਏ।
ਫੁਲ ਪਤੇ ਹਰੇ ਹਰੇ,
ਸੜ ਸੜ ਕੇ ਸੁੱਕ ਗਏ।
ਪਰ ਐਨੀ ਗਰਮੀਂ ਨੂੰ,
ਇਕ ਬੂਟਾ ਝਲਦਾ ਏ।
ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਅਗ ਵਰ੍ਹਦੀ ਏ,
ਇਹ ਫੁਲਦਾ ਫਲਦਾ ਏ।

ਇਸ ਨਿਆਰੇ ਬੂਟੇ ਦੇ,
ਪੱਤ ਸਾਵੇ ਪੀਲੇ ਨੇ।
ਲਗਰਾਂ ਨੇ ਲਾਲ ਜਹੀਆਂ,
ਫੁੱਲ ਨੀਲੇ ਨੀਲੇ ਨੇ।
ਵਲ ਪੈਂਦੇ ਲਗਰਾਂ ਨੂੰ,
ਤਾਣਾਂ ਜਿਹਾ ਤਣਿਆਂ ਏਂ।
ਇਹ ਕਈਆਂ ਰੰਗਾਂ ਦਾ,
ਗੁਲਦਸਤਾ ਬਣਿਆਂ ਏਂ।

ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਇਹ ਲਗਰਾਂ ਨਹੀਂ,
ਜੋ ਲਗਰਾਂ ਲੱਗਦੀਆਂ।
ਵਲ ਖਾ ਖਾ ਨਿਕਲਦੀਆਂ,
ਇਹ ਲਾਟਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ।
ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਫੁਲ ਨੀਲੇ ਨਹੀਂ,
ਦਿਲ ਧੋਖੇ ਖਾਂਦੇ ਨੇ।
ਇਹ ਸ਼ੋਅਲੇ ਅਗਨੀ ਦੇ,
ਤੇਜ਼ੀ ਦਰਸਾਂਦੇ ਨੇ।

ਚੌਂਹ ਪਾਸੀਂ ਭੱਠੀ ਦੇ,
ਅਗਨੀਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਏ।
ਵਿਚ ਤਪਦੀ ਲੋਹ ਉੱਤੇ,
ਮਾਹੀ ਦਾ ਡੇਰਾ ਏ।
ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਖੇੜਾ ਏ,
ਮਸਤੀ ਇਹ ਦੱਸ ਰਹੀ।
ਹੈ ਦਿਲ ਦੀ ਤਹਿ ਅੰਦਰ,
ਸੀਤਲਤਾ ਵੱਸ ਰਹੀ।

ਅੱਗ ਸਾੜੇ ਖਲੜੀ ਨੂੰ,
ਸਭ ਛਾਲੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ।
ਤਾ ਲਗਦਾ ਹੋਰ ਜ਼ਰਾ,
ਫੁਲਦੇ, ਫਿੱਸ ਬਹਿ ਜਾਂਦੇ।
ਲਹੂ ਲੱਖਾਂ ਰੋਮਾਂ ਥੀਂ,
ਸਿਮ ਸਿਮ ਕੇ ਵਗਦਾ ਏ।
ਪਰ ਭਾਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦਾ,
ਮਿੱਠਾ ਹੀ ਲਗਦਾ ਏ।

Guru teg bahadur poems

सुख दुख जिह परसै नहीं, लोभ मोह अभिमान।
कहु नानक सुन रे मना, सो मूरत भगवान॥

उसतुति निंदा नाहिं जिहि, कंचन लोह समान।
कहु नानक सुन रे मना, मुकत ताहि तैं जानि॥

हरख-सोग जाके नहीं, बैरी मीत समान।
कहु नानक सुन रे मना, मुकत ताहिं तैं जानि॥

भै का कउ देत नहिं, नहिं भै मानत आनि।
कहु नानक सुन रे मना, गिआनी ताहि बखानि॥

मन माइआ में रमि रहिओ, निकसत नाहिन मीत।
नानक मूरति चित्र जिउ, छाडत नाहिन भीत॥

राम गइओ रावन गइओ, जाको बहु परिवार।
कहु नानक थिरु कुछ नहीं, सुपने जिऊँ संसार॥

चिंता ताकि कीजिए, जो अनहोनी होई।
इह मारगु संसार को, नानक थिरु नहिं कोइ।

Guru teg bahadur ji poem in punjabi

ਮੁਸਕਾਂਦਾ ਤੱਕਿਆ
ਜੇਠ ਮਹੀਨਾਂ ਜ਼ਾਲਮ ਬਣ ਕੇ,
ਅਪਣਾਂ ਜ਼ੋਰ ਵਖਾਂਦਾ ਤੱਕਿਆ।
ਸ਼ਿੰਗਰਫ ਵਰਗੀ ਧਰਤੀ ਉਤੇ,
ਅੰਬਰ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਂਦਾ ਤੱਕਿਆ।
ਹਰ ਇਕ ਹਰਿਆ ਬੂਟਾ ਪਲ ਵਿਚ,
ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਟਾਂਦਾ ਤੱਕਿਆ।
ਸਾਗਰ ਏਸ ਕਹਿਰ ਦੀ ਗਰਮੀ
ਨਾਲ ਉਬਾਲੇ ਖਾਂਦਾ ਤੱਕਿਆ।
ਜੇਹੜੇ ਰਸਤੇ ਕੋਈ ਨਾ ਤੁਰਿਆ,
ਉਸ ਰਸਤੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਤੱਕਿਆ।
ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੋਂਦੇ ਤੱਕੇ,
ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸਕਾਂਦਾ ਤੱਕਿਆ।

ਨਾਨਕ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਚੋਂ ਉਸ ਨੇ,
ਰੱਜ ਰੱਜ ਕੇ ਮਸਤੀ ਪੀਤੀ।
ਉਸਨੇ ਨਵਾਂ ਫਲਸਫਾ ਦਿੱਤਾ,
ਉਸਨੇ ਨਵੀਂ ਚਲਾਈ ਰੀਤੀ।
ਲਾਟਾਂ ਉਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਉਹ,
ਸਿਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਉਸਦੇ ਸਬਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ,
ਜਬਰ ਹੋ ਗਿਆ ਫੀਤੀ ਫੀਤੀ।
ਅਰਜਨ ਅਪਣਾਂ ਲਹੂ ਡੋਹਲ ਕੇ,
ਸੁਤੀ ਕੌਮ ਜਗਾਂਦਾ ਤਕਿਆ।
ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੋਂਦੇ ਤੱਕੇ,
ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸਕਾਂਦਾ ਤੱਕਿਆ।

ਚੰਦੂ ਵਰਗੇ ਜ਼ਾਲਮ ਨੂੰ ਵੀ,
ਉਸਨੇ ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਸਮਝਿਆ।
ਕਰਨ ਲਈ ਦੀਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ,
ਲੋਹ ਤੱਤੀ ਨੂੰ ਤੂਰ ਸਮਝਿਆ।
ਸੜਦੀ ਬਲਦੀ ਰੇਤਾ ਤਾਈਂ,
ਉਸਨੇ ਸੰਦਲ ਬੂਰ ਸਮਝਿਆ।
ਉਸ ਆਸ਼ਕ ਦਾ ਇਸ਼ਕ ਅਨੋਖਾ,
ਮੌਤ ਨੂੰ ਉਸਨੇਂ ਹੂਰ ਸਮਝਿਆ।
ਅਪਣੀਂ ਜਾਨ ਤਲੀ ਤੇ ਧਰਕੇ,
ਯਾਰੀ ਤੋੜ ਨਿਭਾਂਦਾ ਤਕਿਆ।
ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੋਂਦੇ ਤੱਕੇ,
ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸਕਾਂਦਾ ਤੱਕਿਆ।

ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਤਸੀਹੇ ਸਹਿਕੇ,
ਰਸਤਾ ਨਵਾਂ ਬਣਾਂਦਾ ਤਕਿਆ।
ਤੱਤੀ ਰੇਤ ਪਵਾ ਕੇ ਸਿਰ ਵਿਚ,
ਰੱਬ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਮਨਾਂਦਾ ਤਕਿਆ।
ਸਬਰ ਸਿਦਕ ਦੇ ਚਪੂ ਲੈ ਕੇ,
ਬੇੜਾ ਬੰਨੇਂ ਲਾਂਦਾ ਤਕਿਆ।
ਦੇਗਾਂ ਵਿਚ ਉਬਾਲੇ ਖਾਂਦਾ,
ਉਹ ਗੁਰਬਾਣੀਂ ਗਾਂਦਾ ਤਕਿਆ।
ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੀ ਪੱਟੀ ਉੱਤੇ,
ਨਵੇਂ ਪੂਰਨੇ ਪਾਂਦਾ ਤਕਿਆ।
ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੋਂਦੇ ਤੱਕੇ,
ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸਕਾਂਦਾ ਤੱਕਿਆ।

ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚੇਲੇ,
ਸਬਕ ਸਿਦਕ ਦਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖੇ।
ਹੇਠ ਆਰਿਆਂ ਬਹਿੰਦੇ ਵੇਖੇ,
ਚਰਖੜੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖੇ।
ਸ਼ਾਂਤ ਮਈ ਦਾ ਸ਼ਸਤਰ ਫੜਕੇ,
ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਲੜਦੇ ਵੇਖੇ।
ਢੋਲ ਵਜੌਂਦੇ ਭੰਗੜੇ ਪੌਂਦੇ,
ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵੜਦੇ ਵੇਖੇ।
ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਜਦੋਂ ਆ ਜਾਂਦਾ,
ਹਰ ਬੰਦਾ ਕੁਰਲਾਂਦਾ ਤਕਿਆ।
ਪਰ ਅਰਜਨ ਦਾ ਹਰ ਇਕ ਚੇਲਾ,
ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੁਸਕਾਂਦਾ ਤਕਿਆ।

Leave a Comment